Moulin de Daudet

Langs de D33, richting Fontvieille in Frankrijk staat deze molen.

Na € 3,00 voor het parkeren betaald te hebben, en het parkeer terrein voor de auto's 

voor ons zelf hebben, denken we dat het aardig rustig is. We hadden even de 

aantal bussen op het rechterparkeerterrein over het hoofd gezien. 

Gelukkig is het een wandel gebied en wij lopen als eerste naar deze molen toe, 

bij het trappetje stonden wij ook geparkeerd, en we hoorde boven, dat dit 

de mooiste molen was. We hebben dus niet de hele route 

gelopen om de andere te zien. 

Het looppad is goed te doen, trek wel stevige schoenen aan, de tegels/steentjes 

liggen ongelijk, wanneer je net zulke soepele enkels heb als ik 

dan verzwik je snel.

Het was binnen druk in de molen, dus wij dachten we gaan alle twee naar boven 

om daar te kijken, maar we werden aan onze kleding terug getrokken. We hadden

 het papieren velletje niet gezien dat er € 2,50 per persoon betaald moest

 worden om het boven allemaal te zien.

Dat hebben we dan maar even gedaan, gelukkig hebben we dan ook 

nog muntjes bij ons.

Het was klein boven, maar alles werkte nog. 

Heel leuk om te zien.

Alphonse DAUDET (1840-1897), geboren in Nîmes maar door adoptie Parijse, 

blijft trouw aan zijn zuidelijke wortels die zijn werk verlichten.

Stukje geschiedenis:

Deze diepe gehechtheid bracht hem ertoe het aantal verblijven in de Provence te vergroten, met name in Maillane met zijn vriend Frédéric MISTRAL en in Fontvieille met zijn neven AMBROY, gevestigd in het Château de Montauban.

Alphon DAUDET wordt verliefd op een van de molens van Fontvieille waarvan hij toegeeft: "...Ik voel me zo op mijn gemak in mijn molen...Ik reserveer de kamer beneden voor mezelf, een kleine witgekalkte kamer, laag en gewelfd als een refter van een klooster. Van daaruit schrijf ik je, mijn deur wijd open, in de goede zon.

"De molen roerde zich in mijn arme, bezorgde en reizende hoofd... Ik wilde hem zelfs even kopen; en bij de notaris van Fontvieille kon men een verkoopakte vinden die in conceptvorm bleef... Mijn molen heeft er nooit toebehoord Wat mij er niet van weerhield daar lange dagen vol dromen en herinneringen door te brengen...".

​

Wat "zijn" molen betreft, eerst bekend als de Saint-Pierre-molen of de Ribet-molen, deze werd in 1814 gebouwd op het plateau dat het hele landschap domineerde. Het was de laatste die zijn vleugels definitief immobiliseerde in 1915 vanwege de Grote Oorlog. De vordering van al het hout, opgelegd door dit conflict, verhindert inderdaad de vervanging van versleten onderdelen van de machines. 

Het dak werd gedeeltelijk verwoest, maar de uitrusting bleef intact toen Hyacinthe BELLON in 1923 besloot het te redden van zijn trieste lot. Zeker, het was toen de best bewaarde van de vier windmolens van Fontvieille, maar bovenal was het de enige die aan zijn voeten, in de holte van de rotsachtige vallei, een prachtige gewelfde kamer had. 

Het lijdt geen twijfel dat deze kamer inderdaad degene is die Alphonse DAUDET beschrijft in “Het geheim van Maître Cornille”. Dit verhaal uit Lettres de mon Moulin  vertelt over "... de molen van Maître Cornille, dezelfde waar we momenteel waken, [dat] de kamer beneden dezelfde sfeer van ellende en verlatenheid had: een slecht bed, een een paar vodden, een stuk brood op een traptrede, en dan in een hoek drie of vier barstzakken waaruit puin en witte aarde stroomden, geheim van meester Cornille!..."

 

Sindsdien geniet deze oude molen, geklasseerd als historisch monument, het eeuwige leven dat de literatuur haar heeft gegeven dankzij het talent van Alphonse DAUDET.

 

‘Mijn molen is nooit van mij geweest: wat mij er niet van weerhield om daar lange dagen vol dromen en herinneringen door te brengen, tot het uur waarop de winterzon onderging tussen de kleine, vlakke heuvels waarmee hij de holtes vulde. stomende goudstroom."

De toiletten bij het parkeerterrein.

Een van de andere molens.

Datum: 09-09-2025

Moulin de Verzenay

De molen van Verzenay is een historische windmolen ( gebouwd in 18180 gelegen in de gemeente Verzenay, in het hart van de Champagnestreek in het departement Marne.

Hoewel de molen niet meer operationeel is als korenmolen, is ze een belangrijk symbool van de regio en speelt ze een prominente rol in de promotie van champagne en het culturele erfgoed van de streek. De molen is sinds 1972 eigendom van het champagnehuis Mumm.

De molen bevindt zich op een heuvel 700m ten noordwesten van Verzenay, met uitzicht op uitgestrekte wijngaarden die deel uitmaken van de beroemde Montagne de Reims. De heuvel waarop de molen staat, wordt vaak de Mont Boeuf genoemd.

De ligging is strategisch en panoramisch, en biedt een uitzicht over het omliggende landschap dat bekendstaat om zijn productie van hoogwaardige Pinot Noir-druiven, essentieel voor champagne.

De korenmolen werd in 1818 door het echtpaar Tinot-Vincent op de Mont-Boeuf gebouwd om granen ( tarwe, gerst en rogge) te malen. Als enige overgebleven molen van de vele andere molens uit de 19de eeuw draagt de molen nu bij aan de schoonheid van het landschap. Oorspronkelijk had het twee molentorens en twee hoofdgebouwen om twee verschillende soorten graan tegelijkertijd te kunnen malen.

De laatste eigenaar was de familie Boudeville, die de molen in 1863 kocht. Ze exploiteerden de molen tot 1903, toen ze activiteiten vrijwillig staakten omdat molenaar Paul-Emile Boudeville had besloten dat de molen na zijn dood niet meer zou draaien.

Het huis Walbaum Goulden kocht de molen in 1904 voor 10.000 goudfranken. Aanvankelijk vereiste de transactie duizend goudfranken voor elk van de negen erfgenamen. Ten tijde van de ondertekening van de akte was er echter net een nieuw kind geboren. De familie eiste daarom duizend goudfranken extra om de verkoop te voltooien, wat werd geaccepteerd. De molen werd omgebouwd tot vakantieoord met de bouw van een jachthuis.

In 1920 werd de molen geconsolideerd en werden de bewegende delen stilgelegd. In 1923 werd de molen eigendom van het champagnehuis Heidsieck & Co Monopole.

De molen, zeer gunstig gelegen op een hoogte van 222 meter en het panoramische uitzicht, diende als observatiepost tijdens de Eerste Wereldoorlog. Er werden ondergrondse tunnels en betonnen gangen gebouwd.

Op 27 september 1917 gingen Raymond Poincaré, President van de Republiek, en de geallieerde leider Victor Emmanuel II, koning van Italië, vergezeld door generaals Fayolle, Micheler en Gouraud, daarheen om de vijandelijke linies te observeren.

De molen werd getroffen door verschillende granaten: één op de centrale as en één in de opening van de molen.

In 1944 werd het opnieuw gebruikt als observatorium door het Amerikaanse leger.

In 1949 werd onder leiding van de heer Rémy, de toenmalige directeur van het huis Heidsieck, een restauratie van de molen uitgevoerd, met respect voor de oorspronkelijke kenmerken. Het geraamte, het schrijnwerk en de vier vleugels werden in hun oorspronkelijke staat hersteld.

In 1972 verwierf het champagnehuis Mumm de molen, dat sindsdien de molen onderhoudt en openstelt voor privérecepties. Gasten kunnen er genieten van een uitzonderlijk panorama over de wijngaarden van de champagne.

De molen raakte zwaar beschadigd tijdens de storm van juli 2013. Eind december 2013 werden de door de storm beschadigde wieken vervangen door nieuwe wieken van 9 meter lang en 700 kilo per stuk.

Datum: 03-09-2025