Stella Polaris

Over het actieve verleden van deze molen is niet veel bekend. Tot omstreeks 1885 was Johannes Baptist "Jan" Holten ( 1845-1928), afkomstig uit een molenaarsgeslacht, hier molenaar. In of rond 1885 moet de molen door brand beschadigd of verwoest zijn. Holten vertrok daarop met vrouw Antonia van Wiechen en kinderen naar Tilburg en heeft daar de molen, die later bekend werd als "Teurlings molen" geëxploiteerd. Vanaf ca 1900 was de familie Bijl eigenaar.

Laatste molenaar-eigenaar was Cornelis van Rijn, die hier van 1949 tot januari 1957 maalde. Hij stopte met malen op windkracht, nadat hij in het dorp een geheel nieuwe maalderij had laten bouwen. De molen kwam stil te staan en is daarna nog diverse malen verkocht.

In 1958 werd het maalwerk gedeeltelijk uitgebroken en de romp tot woning ingericht, hetgeen geen succes was; de diverse bewoners, legaal of niet, gaven na kortere of langere tijd de strijd tegen het vocht op.

De danig vervallen en ook door vandalisme beschadigde molen werd eind jaren '80 wederom gerestaureerd en nu verging het molen en bewoners beter, de molen verkeert tegenwoordig in goede staat, dient als woning en atelier en draait regelmatig.

In 2015 begon de fa. Adriaens aan een flinke herstelbeurt, de stenen romp werd grondig nagekeken, nieuwe spruiten en schoren en delen van de stelling vervangen. In mei 2016 werd de molen opgeleverd.

Info Molendatbase nummer 511

Gennepermolen

De molen werd voor het eerst vermeld in 1249 in een schenkingsoorkonde toen de molen in het bezit kwam van de Norbetijnenabdij te Postel ( België). Bijna vijf eeuwen lang was de abdij de eigenaar van de molen. Op de verwoesting in 1583 volgde herbouw in 1586/87. De oorspronkelijke dubbele graan- en oliemolen ging vanaf 1622 ook dienst doen als volmolen.

Na verdere aanpassingen in 1715 en 1850, volgde in 1963 een ingrijpende restauratie, waarbij het houten molengebouw en het huidige enkele rad nagenoeg geheel werden vervangen. Helaas werd het gaandewerk zodanig gereconstrueerd, dat de overbrenging van rad naar stenen buitengewoon traag gaat, waardoor onvoldoende uit de waterkracht kan worden gehaald.

Op 11 februari 1998 werd de molen door brand zwaar beschadigd, maar vrijwel direct daarna hersteld. Het gaandewerk was bij deze brand niet aangetast, wél moest nagenoeg het gehele dak worden vervangen. Bij deze gelegenheid is besloten, de overkapping van het rad te laten vervallen, zodat dit thans weer geheel vrij te zien is. Op 27 oktober 2002 waalde bij zware storm een boom tegen de molen aan, maar veroorzaakte weinig schade. 

Info Molendatabase nummer 517

Boekel molen

De geschiedenis van de molen gaat terug tot in het midden van de zeventiende eeuw, toen hij werd gebouwd door de Hollander Jan van Riemsdijk.

Het oudste jaartal dat in de molen te vinden is, dateert 1703 en hierachter staat de naam van de toenmalige eigenaar. Later is de molen naar Boekel overgeplaatst en werd eigendom van een zekere Peter Klefas, die in 1785 zijn naam in een der balken gekrast heeft met het molenaarsteken, de zogenaamde viertaksrijn.

Vanaf 1830 was de molen eigendom van de familie Van Boerdonk. In 1862 kwam Nicolaas Coppens, afkomstig uit Bakel en telg uit de bekende Brabantse molenaarsfamilie op de molen werken. In 1868 kocht hij de molen en bemaalde hem vervolgens tot zijn overlijden in 1879. Daarna zette zijn zoon Huub het bedrijf voort, vanaf 1895 daarin bijgestaan door diens broer Willem.

In 1904 vertrok Huub Coppens naar Geffen. Willem Coppens bleef in Boekel werken totdat hij de molen in 1919 verkocht aan Josephus Verbeek. Ook deze  stamde uit een oude Brabantse molenaarsfamilie. Toen hij in 1928 overleed werd het bedrijf door zijn kinderen voortgezet en tenslotte was alleen zijn J.C. Verbeek eigenaar en molenaar.

In 1934 besloot Verbeek een motor aan te schaffen. Deze grote ééncylindermotor ( met een maalstoel) kwam in een aanbouw van het muldershuis te staan. Het windbedrijf bleef evenwel nog hoofdzaak. Alleen bij windstilte of wanneer het extra druk was maakte men gebruik van de motor.

Gedurende zijn bestaan heeft de molen vele aanvallen van de natuur, maar ook van oorlogsgeweld moeten doorstaan. Zo werd in 1901 door een windhoos de kap van de molen gerukt. In het oorlogsjaar 1944 liep de molen tijdens een beschieting zware schade op. Als gevolg moest de houten as worden vervangen door een exemplaar van gietijzer.

Rond 1950 werd een lage loods achter de molen gebouwd en daar ging men elektrisch malen met Jaspers hamermolen. De molen kwam stil te staan en weldra trad verval in. 

Toen Verbeek niet veel later begon met sloopwerkzaamheden, ging er een algemeen protest op van de zijde van de Kerkstraatbewoners. Ook de gemeente Boekel wilde de molen graag behouden en zo kwamen gesprekken op gang. Beide partijen kwamen via een moeizame weg tot een akkoord, waarbij onder andere vereniging "De Hollandse Molen" advies verstrekte. Bij raadsbesluit van 11 maart 1959 werd de molen door de gemeente aangekocht. Zo bleef dit monument door Boekel behouden. Aan te nemen is, dat de molen kort daarop is hersteld. 

Rond 1970 werd het uiterlijk van de molen nogal gewijzigd: daarvoor was de kast wit geverfd met een donkergroene bies. Het galerijhek was geheel anders van vorm. De deuren waren wit met groene zandloper en een grote rode stip in het midden. De schoren waren eveneens wit. Bij een grote schilderbeurt verfde men de kast okergeel met een witte bies.

De molen werd eind jaren '80 door molenmaker Beijk gerestaureerd. De ingekorte Potroeden, ooit door grootvader Verbeek in Zuid-Holland tweedehands gekocht, werden vervangen door nieuwe gelaste exemplaren. De oude roeden gingen naar "De Onderneming" te Schayk ( die met dit derdehands materiaal een 'schertsrestauratie kreeg...). In september 1989 werd de 160.000,00 gulden kostende restauratie voltooid en kon de standerdmolen in principe weer draaien.

Helaas kreeg de molen, bij vonnis van het gerechtshof te 's-Hertogenbosch in december 1989 een draaiverbod onder dwangsom opgelegd. Dit vanwege een al jarenlang durende kwestie over het eigendom van de grond rondom de molen: die is namelijk maar zeer ten dele bezit van de gemeente Boekel, bepaalde stukken zijn particulier. Als gevolg hiervan was het na 1959 niet goed meer mogelijk, de molen te laten draaien.

Dit is bijzonder te betreuren: deze standerdmolen is gelegen op een schitterende plaats in het dorp, op een berg aan een driesprong, in het verlengde van de brede Kerkstraat. De molen sluit die als het ware af.

De toekomst van deze molen als levend monument is onzeker: op de huidige plaats mag de molen niet draaien omdat het wiekenhuis deels over privé-terrein draait. Ieder plan om de molen iets te verplaatsen, zodat de molen in ieder geval weer kan worden gekruid en gedraaid, is getorpedeerd. De fraaie ligging ten opzichte van de Kerkstraat is op die manier een nadeel gebleken. Pal naast de staartbalk staat sinds jaar en dag zelfs een muur, om de grens tussen molen- en privéterrein aan te geven.

Het is zeer te hopen, dat voor deze bijzondere vervelende zaak een keer een oplossing komt!

Voor de molen zelf werd de zaak er, na jaren niet te hebben mogen draaien, niet beter op. Nadat er een tijdlang verveloos en zonder voorzomen bij te hebben gestaan, werd in het voorjaar van 2010 een grote schilderbeurt uitgevoerd en werden ook enige zaken vernieuwd, zoals heklatten, enige traptreden en deuren. Met grote moeite is de molen toen enige malen rondgetrokken. De roeden, bepaald nog niet oud, bleken door de jarenlange stilstand alweer in matige staat.

Deze molen heeft, voorzover bekend, nooit een naam gehad.

Vermoedelijk de enige molen in Nederland die van hogerhand niet mág draaien.

Info Molendatabase nummer 502

Brabant op zijn mooist

Vandaag hebben we een tourrit in Brabant, we starten bij Renova in Breda, ik

begin gelijk met foto's maken en Sjaak gaat ons inschrijven. Alleen wanneer ik

 binnen kom, heeft Sjaak nog niet ingeschreven, het is ook altijd zo 

gezellig om elkaar weer te zien.

Na deze meneer schrijf ik ons even in.

Er staan veel leuke onderwerpen in de showroom bij Renova. 

Ook de lekkernij, weer een keer anders dan een taartje. 

En ze waren heel lekker.

En mijn lieve schat was ook mee. Begint al te wennen aan de camera en bleef

 netjes liggen. Vrouwtje stond toch een paar meter bij mij vandaan, 

knap gedaan...

Ook de oudjes stonden in de showroom, genieten om dit te zien staan.

Wij verlaten het Renova terrein als laatste en staan plotseling in een rij 

met allemaal BMWtjes waar komen ze toch allemaal vandaan....zo de

 aansluiting is weer gevonden.

En zo maken wij een prachtige rit door het Brabantse land.

St. Hubertuskapel is een kapel die zich bevindt aan de Strijbeekseweg te Strijbeek,

 op 100 meter afstand van de Belgisch-Nederlandse grens.  

De voorganger van de huidige kapel werd gebouwd in 1518. Ze was betrekkelijk 

groot: 22 meter lang en 15 meter groot en deed dan ook dienst als kerkje,

 een zogenaamde kwartkerk. Omstreeks die tijd had de plaats

 157 inwoners.

In 1872 werd de kapel te groot bevonden en ze werd afgebroken. De bakstenen 

ervan werden gebruikt om de huidige kapel te bouwen, naar ontwerp van P.J. Soffers. 

In de voorgeven is een klokkenstoeltje ingebouwd, waarin een in 1756 gegoten

 klok hangt. Het interieur van de gebouwtje bevat een Maria-altaar en enkele 

glas-in-loodramen die episoden uit het leven van de

 Helige Hubertus uitbeelden.

Bij de grensovergang Nederland/Belgie hebben we een wegomlegging, ook hier 

is er een wielerwedstrijd. Daardoor komen we op een heel 

smal weggetje terecht. 

Op de Dorpsstraat staat De Harende Boer ( De Korenmaaler) 

Broeder Jan Boeren - 07-01-1931 / 03-05-2007 - is geboren in Ulicoten en

 hij was assumptionist in het klooster in Boxtel. Vele jaren was hij werkzaam

 als missionaris in Afrika. Hij was ook een verdienstelijk beeldhouwer en hij 

maakte talrijke veelzeggende beelden. Een van zijn pronkstukken en tevens 

zijn laatste onderwerp was deze beeltenis. Hiermee wilde hij zijn dankbaarheid

 en zijn respect tonen aan de agrarische bevolking waaruit hij is voortgekomen. 

Hij heeft uitdrukkelijk te kennen gegeven dit beeld ie willen schenken aan

 de Ulicotense gemeenschap. 

Kapel van Onze-Lieve- Vrouw Middeleras aan de Mierdsedijk, kapel is circa 1930

 opgericht door de Belgische Boerenbond. Bakstenen kapelletje onder 

overkragend, afgewolffd zadeldak met octogonale dakruiter ( Leien), 

gemarkeerd door spitsboogvenstertjes en segmentboogdeur, dakoverstek

 op houten pijlers met betonnen sokkel en halfronde apsis 

onder vernieuwde glazen bedaking.

Torentje (1884) van de Kapel van het voormalige St. Theresiaklooster

 van de Zusters van Liefde.

Bij de sloop in 1986 bleef het torentje behouden, doordat de van oorsprong 

Diessense familie Van Ostade uit Tilburg het kocht en het een plaats gaf

 op haar bedrijfsterrein. Een spontane actie van enkele Diessenaren juist op

 het moment dat het bedrijf zijn activiteiten beëindigde, zorgde ervoor dat

 de familie het Torentje terug schonk aan Diessen. 

Op 18 november 2006 is het dankzij de bereidwillige medewerking van 

vrijwilligers, de gemeente en diverse bedrijven, door het Belangenorgaan

 Diessen teruggehaald.

In afwachting van een definitieve bestemming staat het zolang aan de Westdijk.

Sluis IV aan het Wilhelminakanaal bij Haghorst.

Een vrije totempaal van klompen aan de Mijlstraat in Kinderbos.

Hazelnoten kon je ook kopen, wat ik dan altijd zo leuk vindt is, dat er gewoon

 een bakje of een potje staat waar je geld in kan doen. Zo lief dat het geld 

gewoon blijft liggen.

Even verderop deze pompoenen, we zien ze heel veel liggen aan de kant.

Wat zal er aan het eind staan van dit mooie bos pad..??

Sint Anna-kapel in Roond. Gebouwd in 1954 op initiatief van deken Broekman

 door leerlingen van de Lagere Technische School in Boxtel. Sint-Anna is de

 moeder van Maria. Ze geldt als patrones van huismoeders, van zwanger 

en kinderloze vrouwen. 

En zo komen we weer aan het eind van een leuke dag bij  Hotel de Leijhof Oisterwijk, 

waar we met z'n allen iets drinken en een hapje eten.

Barbecue vanaf 17.30 uur, wat was het goed geregeld. Het eten was van hoge

 kwaliteit en voor iedereen wat wils.

Datum: 17-09-2017