Zonnedauw met de Helios

Tijdens de workshop van LouLou heb ik even gespeeld met het Helios 44M lensje, 

het was even wennen, die dag bakte ik er niet veel van. Er moet veel meer

 uit te halen zijn, op internet komen foto's voorbij waar het echt beter is

 gegaan dan mijn eerste kennismaking.

En zo gaan Loes en ik op een heerlijke zomeravond even naar de

 zonnedauw toe. 

Maar wat wij zien is een veld waar de kleine struiken zijn gegroeid en geen 

kleurrijk bloempje meer te zien is, dit natuurgebied loopt voor de macro

 liefhebbers echt achter uit.

Gelukkig is bij het gedeelte van de zonnedauw, de zonnedauw nog iets te zien. 

Gelukkig hebben we een schaartje bij ons om de sprietjes op de zonnedauw

 weg te knippen. 

We zijn op tijd maar we kunnen het weer niet vinden. Het is niet alleen spelen

 met de Helios, ook de tussenringen komen uit de foto tas. En welke moeten

 we nu gebruiken van de tussenringen. 

Ik eindig met alle tussenringen er tussen. Niet dat dit de makkelijkste keuze was, 

maar bij alle tussenringen kon ik boven op de zonnedauw 

duiken.

Soms iets te veel bubbels, dus dab weer naar een ander plantje toe. Ik blijf meestal

 bij één plantje zitten en dan van alle kanten een foto nemen, alleen nu kon dat niet, 

tegen de zon in gaf toch het leukste effect.

We waren alle twee wel heel stil, en dat is een goed teken, dan hebben we het alle

 twee naar ons zin. De kreten van het lukt niet, ik zie het niet, hebben we

 natuurlijk wel geroepen, bij thuis komst zit er altijd

 wel iets tussen.

Weinig scherpte is een kenmerk van het Helios lensje. Het is even wennen, 

wanneer je er langer naar kijk wordt het vanzelf scherp...;-)

Had eerst een beetje mijn twijfels of ik het ooit zou zien, na weer een keer

 geoefend te hebben kom ik tot de conclusie dat het best

 een leuk lensje.

Datum: 17-08-2016

Bosanemoon

Jullie hebben al de foto's bij Loes gezien, en de serie vrolijk geel  

en meervoudige belichting van deze onzekere dag met het weer.

Ik vertelde jullie al dat ik verbaast was hoeveel bosanemonen er aan de rechterkant 

staan bij Kasteel Poelgeest. We hebben ook eerst even een rondje gelopen om

 alles op ons in te laten werken. Voordat we de fototas van 

onze rug af deden.

Tijdens het lopen zagen we al dat er veel roze bosanemonen

 tussen stonden.

En daar wil ik wel mee aan de slag.  En wat lopen we weer te mopperen, het 

waait te hard, we kunnen het niet vinden,  maar dan moeten we gewoon

 de goocheldoos even open doen.

Dat betekend, rustig doorzoeken, blijven bewegen met de camera, en kijken 

waar het zonnetje zijn best doen. Want die laat zich niet

 altijd zien. 

En dan worden de beelden toch anders....

....en met een paar regendruppels op ons hoofdje hebben we even een dipje.

Ik verplaats mij even naar het witte veld, kijken of het daar beter lukt. In het

 park staan veel bomen die ik nu net niet in beeld wil. Dat maakt het nog 

een stuk lastiger. 

We hebben het na ons bammetje wel gezien en lopen weer een stukje verder. 

Even de benen strekken en het nekje even weer in een normale houding.

En dan vinden we een plekje, daar gaat de goocheldoos pas echt open. 

Bubbels...yee, we krijgen hierdoor andere soort beelden.

Nu hopen dat het zonnetje blijft schijnen, want hier hebben we het duidelijk 

naar ons zin.

Gelukkig gaat de zon zo nu en dan even weg, dan is het weer rekken en strekken.

 We liggen niet in zo'n comfortabele houding. 

We zijn ook de jongste niet meer..;-)

En zo lachen we wat af. 

Na alle drukke bokeh bubbels zoek ik een plekje waar het iets rustiger is met bubbels. 

Dat valt nog niet mee. Het bloempje moet op precies op de goede plek staan ten

 opzichte van de zon, ik moet er maar bij kunnen om er een foto van te

 maken. Rijstzak is verschillende keren in het water gevallen. Zo lastig was

 het om deze foto's te maken.

En zo komt er weer een eind aan deze geweldige dag. Gelukkig hebben we ons 

door het weer niet tegen laten houden. Dan hadden we dit 

allemaal gemist.

Datum: 03-04-2016

Vrolijk geel...

Dit weekend was ons een lente zonnetje beloofd, maar zaterdag viel er al veel 

regen, geen zonnetje te zien. Is het dan wel de moeite om naar Kasteel Poelgeest 

te gaan. Het is toch een kleine drie kwartier rijden. Maar al regent het zondag ochtend, 

Loes en ik treffen elkaar bij Kasteel Poelgeest. Positief blijven en wie weet

 kunnen we iets met de regendruppels doen. 

Bij aankomst is het nog steeds zwaarbewolkt,  maar wat ik nu zie heb ik 

voorgaande jaren heel niet gezien. We lopen nu de rechter kant op en wat

 staan hier veel Bosanemonen, De voorgaande jaren liep ik regelrecht naar

 de linkerkant, deze kant is veel voller.  Aan deze rechterkant komt zelfs de 

daslook al naar boven. Al ziet het met het weer er niet helemaal rooskleurig

 uit, ik ga me vandaag wel vermaken.

Nadat we een hele tijd met de bosanemonen zijn bezig geweest zien we de

 gele bloempjes van de speenkruid. 

Geel is niet de kleur die ik graag op de foto zet, hoe dat allemaal is gekomen, 

zal het niet weten. Maar laten deze speenkruid bloempjes nu op een plek staan

 die ons over de streep trekken om er toch voor op onze buik te voor gaan liggen.

Het is heel veel geduld hebben deze ochtend, zo nu en dan wil het zonnetje 

even doorprikken en daar maken wij weer gebruik van.  Dan worden de

bokeh bubbels zichtbaar en dan is het heel snel zoeken naar de juiste plek

 om niet de hele vele zon in het water op de foto te krijgen.

Wat een leuke bezigheid, de helling waar de speenkruid bloempjes staan is 

wel een beetje steil. Mijn rijstzak is in het water gegleden, het water kwam steeds 

dichter bij. Ook voor de camera, deze eerst maar om mijn nek heen gehangen. 

Je gaat zo in de bloempjes op, om het beste beeld er uit te halen dat ik steeds 

verder naar beneden glij.

Wat zijn we blij met de reflectie van de zon in het water. De positieve 

gedachten om vanmorgen toch naar Kasteel Poelgeest te rijden is een 

goede keuze geweest, wat een leuke en speelse dag hebben we gehad.

Datum: 03-04-2016

Sneeuw pret

 

De eerste sneeuwvlokken van 2014 komen naar beneden eind december. Maar wat

 valt er in het Gooi weinig. Het is allemaal blubber en zijn zwaar teleur gesteld.

Loes en ik hadden graag de hertjes op de hei op de kiek willen zetten in het

 prachtige witte landschap.

 

 

 

 

 

 

Er passen meerdere lenzen op de camera en voor de macrolens is er altijd wel

 iets te vinden. En zo gaan we op zoek wat de sneeuw ons nog brengt.

 

We gaan naar Boekesteyn, bij het bezoekerscentrum, eerst even kijken of het

 waar is dat Loes in de agenda staat van Natuurmonumenten staat, ja hoor,

weer een exemplaar voor bij de verzameling. Het is aan ansichtkaart geworden,

die zit bij de agenda in. Gefeliciteerd Loes.

 

We blijven maar in Boekesteyn, het was de bedoeling om naar Hilverbeek te

gaan, omdat daar altijd naar ons weten meer paddenstoelen staan, we hebben

 geluk, daar later meer over.

 

 

We zijn allemaal bladeren op de grond liggen en duiken er in, we zijn dik ingepakt,

en toch voelen we de kou van de sneeuw. Ik heb ruim een maand niet de

camera in de handen gehad door een akelige hoest, als ik het nu

maar niet verpest.

 

 

 

 

 

 

Met al dit moois vergeet je toch alles. Wat zien we een hoop, alleen alles ligt

op de grond. Ik heb het niet koud en bij een paar blaadjes in het ijs, zijn we

 lekker zoet, mensen kijken wel raar, dat we op de grond bezig zijn, dat

 geeft allemaal niets.

 

 

 

 

 

Na de blaadjes komen we bij een stukje waar nog een klein pakje sneeuw

 ligt, met kastanjebolster, die voel je wel in je knie prikken. Het is zo

moeilijk om het overbelichten tegen te gaan. Wanneer ik echt de

 overbelichten sneeuw vlekken weg wil hebben wordt de

 bolster weer te donker. 

 

Het is een beetje schipperen, en het beste er maar uithalen.

 

We liggen daar lekker in de sneeuw, en plots ziet Loes een klein paddenstoeltje,

we hebben er daar zoveel van gemaakt dat ik niet kan kiezen welke ik ga

plaatsen. Ben er nog niet helemaal uit, die komen in een later blogje.

Anders wordt deze weer te lang..;- )

 

 

 

 

Bladeren in het sneeuw vast gevroren, ook altijd een leuk onderwerp

 wanneer de zon ondergaat.

 

 

 

 

 

 

Er lagen ook een paar dennenboom takken op de grond, ik zag er helemaal niets

in, ons motto is, toch proberen, want onze ogen zien andere dingen dan de lens.

 En zo was het dit keer ook.

 

 

 

 

 

 

Wat was ik happy toen ik dit thuis zag op het scherm, ik weet sommige vinden

dit helemaal niets, maar ik kan er van genieten. Bij mij gaat dit niet

de prullenbak in.

 

 

 

 

 

 

En dan lopen we alweer op de terug weg, tussen de aangeplante struiken zien

we nog een dikke boomstam staan met kleine paddenstoelen. We zakken weer

 naar beneden alleen dit is nu wel iets lastiger met twee man, ik heb de zon

precies in mijn snoetje, weer stoeien met de belichting, daardoor zijn de

paddenstoelen iets te donker geworden.

 

 

 

 

 

Er stonden nog een paar mini's op het stammetje en die ook geprobeerd, het sneeuw

 wat er ligt komt van Loes d'r jas af, even jas uitkloppen en je hebt vers sneeuw

 op de boomstam. Hier was al het sneeuw al verdwenen.

Het glinstert zo leuk...

 

 

 

 



 

 

En dan verwisselen we even van plek en dan komt dit uit de camera. Het blijkt

maar weer hoe belangrijk het is om constant rondjes om je

 onderwerp te draaien.

 

 

Datum: 28-12-2014

Zonnedauw, lust ook lieveheersbeestjes...???

Wat hadden we zin om weer eens gek te gaan doen, het was niet te

 warm, dachten we, en dan is het leuk om naar 

de zonnedauw te gaan.

Het was al weer veel te lang geleden dat we in de modder hadden

 gelegen. En zo gaan Loes en ik weer gehesen in ons regenpak

 aan de buitenrand van het veldje zonnedauw liggen.

De zonnedauw  hebben we al eerder op de foto gezet, maar we 

willen het tegenwoordig "anders". Wat een verschil met toen, wel met de 

zelfde lens, alleen een ander camera. Van een DX naar een FX, 

een en paar jaar ervaring meer, dat zal het wel zijn 

wat de verandering met zich mee brengt.

Enige nadeel is bij mijn altijd dat ik niet goed op het schermpje 

kan zien hoe de foto is geworden. Loes kijkt met haar Sony altijd 

even terug door de zoeker en ziet precies wat ze gedaan heeft. 

Ik zie alleen of de belichting een beetje geslaagd is en de 

rest moet ik thuis maar even bekijken.

Het zonnetje wat een beetje schijnt maak het moeilijk om op het schermpje

 te kijken. En heel langzaam baden we in ons eigen zwembadje.

 Het gaat plakken, maar stoppen willen we absoluut niet.

Het is moeilijk om een goed plekje te vinden, wat staan ze met z'n

 allen dicht op elkaar. Moeten we nu de zon op de glinsterende, 

kleverige tentakeltjes laten vallen of moeten we 

een schaduw maken.

We draaien om de zonnedauw heen en zo vinden

 we nog eens wat. 

Een juffertje die niet meer smeekt om gered te worden. Deze is 

al dood, de zonnedauw kan aan de maaltijd.

Nu de vraag met welke diafragma gaan we verder. We maken weer

 veel te veel foto's. Bang om thuis te

 komen met bagger.

Probeer er erg in te houden om ook iets meer van de omgeving te pakken

 en niet met de lens boven op het juffertje te duiken. Deze juffer 

zal er niet zo veel last meer van hebben, alle kanten hebben

 we wel gehad. Nog opletten dat we niet de hele middag om 

het juffertje heen hangen. 

Om even de nek te strekken gaan we op zoek naar de vlinder. We vinden 

we wel een paar, maar die zijn allemaal in de prullenbak terecht 

gekomen. De foto's waren zo druk met takjes en sprietjes, vroeger zou

 ik er blij mee zijn geweest, zal er ook wel spijt van krijgen 

dat de foto's in de prullenbak liggen maar weg is weg, dan

 is een herkansing nog leuker en weet ik waar 

er op gelet moet worden.

Loes is aan het spelen met een lieveheersbeestje in het

 hoge gras en ik zie er ook één.

Sorry jongen, maar jij mag even in de

 zonnedauw lopen.

Het lieveheersbeestje is niet gek, hij zit zo nu en dan wel met de voetjes 

vast, maar trekt dit heel makkelijk los en loopt door deze

 hindernis rustig naar beneden.

Ik kan gelukkig wel een paar foto's maken, de camera staat 

op automatische focus en stelt

 snel genoeg scherp.

Op de grond gekomen gaat het lieveheersbeestje er vandoor, een echte

 kanjer, nu is het te verklaren waarom er alleen juffertjes en kleine

 beestjes in de zonnedauw zitten. Die zijn niet sterk genoeg. 

Een wetenschappelijk onderzoekje op deze zondag.

Datum: 1-06-2014