Incanto Images Fotografie

Incanto Images betekent betoverende foto's.
Ik hoop dat de betovering werkt en dat je kan genieten van de foto's.
Van macro- tot landschapfotografie en alles wat daar tussen in zit.





Dopheide


Wat kijk ik er elk jaar toch weer naar uit om de heide op de foto te zetten. 
Wanneer je aan komt lopen en je ziet die prachtige kleur overal om je heen, 
wordt ik helemaal blij. 






De laatste mooie tinten van het jaar. 






Met het zonnetje op ons bolletje duiken we naar beneden om er weer iets van te maken. 
Het is vandaag wel druk op de hei, veel honden komen ons gezelschap houden, 
gelukkig worden er geen pootjes opgetild, daar ben ik toch altijd bang voor, een 
foto tas heeft toch een prachtige hoogte om dit even te doen.






In 2016 zijn Loes en ik een keer in de avonduren naar de Hoorneboegse heide gegaan, 
en dat was toch heel anders fotograferen, toen konden we heel fijn met het mooie
 licht spelen van de ondergaande zon.






Nu moeten we het over een andere boeg gooien, we willen natuurlijk weer 
andere soorten beelden maken dan anders. Maar hoe..?? we proberen verschillende 
lensjes uit. Ik heb het al snel door, dit gaat niet lukken....






Pak zoals vanouds weer de macrolens, wat voel ik mij dan weer lekker. Heerlijk er
 op kruipen en zoeken naar sfeervolle beelden.






Alleen nu met de macrolens wil ik proberen om het anders te doen, ik zoek een 
polletje met grasjes om door de grasjes de heide te pakken. En op dit stukje grond
 staan genoeg van die polletjes gras, ik heb nu geen vierkante meter gebruikt 
maar het hele gebiedje.






Meestal heb ik niet meer nodig aan grond dan die 1m2, zelfs Loes viel het op
 terwijl Loes nu bijna de hele middag op een plekje bezig was.

Het was weer  een heerlijke middag...op naar de winter.

Datum: 13 september 2020

Klaproos



Al jaren kijk ik uit naar klaproos velden. 






Er is al een keer een serie geweest met Hommels. Is ook heel leuk spelen om het 
lekkere kontje van de hommel er scherp op te krijgen. 






Maar een veld waar er heel veel staan zover je kan kijken, dat had ik nog niet gevonden......
..tot dit jaar.

Dit jaar een veld gevonden waar je van kan dromen. Maar dan kom je aan en dan 
zit er een draad voor. Mogen we er nu wel op of niet. Loes parkeert haar auto 
netjes aan de kant, zodat niemand er last van heeft en ik loop even naar 
de boerderij om te vragen hoe of wat.






Ik tref een zeer vriendelijke man aan en die verteld dat we zeker naar de klaproos 
veld mogen lopen, maar niet met de auto er heen en een beetje aan de kant blijven. 
Niet door het hele veld lopen. We beloven dit niet te doen en blijven netjes 
aan de rand.






Er staat ook genoeg aan rode bloempjes, wat een speelgoed winkel. We hebben alles
 bij ons aan lenzen, alles wordt geprobeerd. Maar we lopen tegen een probleem aan,
 er staan er te veel. Het is echt zoeken naar de beste bloem, want een uitgebloeid
 steetje zonder bloem wil je ook niet echt in beeld.






We zijn de hele middag lekker zoet bezig en genieten van elke bloem die er 
mooi tussen staat.






De zon doet ook prima zijn werk, is net niet te hard licht en het pluutje kan in 
de tas blijven.





Dit is zo'n plekje met heeeeel veel andere kamille bloempjes..

Datum : 21 juni 2020

Duinviooltje close-up


Ik eindigde de vorige blog met "ik pak de Renox erbij' , dat is toch wel mijn
 speeltje om er bij te hebben bij de bloementjes en beestjes.. 






Wat is het dan toch moeilijk om een super klein beestje scherp er op te krijgen. Even de 
Renox er af halen is geen optie, want dan ben ik het beestje kwijt...






En net zoals met het begin met alleen de macrolens, is het met de Renox ook 
eerst weer zoeken naar beelden die er voorbij komen in de zoeker....






Begin eerst weer met een totaal beeld van het duinviooltje, wat is ze toch prachtig.
 En met een sfeervolle achter grond ben ik echt aan het genieten.






De twee bovenste foto's is het zelfde duinviooltje, kon niet kiezen...;-)





En na lang zoeken vindt ik er een met aparte vormen, daar ga ik eens even 
mee aan de slag.






Het was niet het beeld geworden wat ik voor ogen had, maar dit bloempje had
 het wel voor mij. En wat maak ik dan weer veel te veel foto's van dit ene bloempje. 
En ze lijken allemaal zo op elkaar, maar zijn toch net weer allemaal anders....
....deze is het geworden...






En dan ook nog even met het diafragma spelen....heerlijk om dichter op het 
onderwerp te kruipen en de kleine details zoeken in de bloempjes.






In photoshop een beetje spelen, het was de bedoeling om er een aquarel foto van
 te maken, maar weet in photoshop daarin de weg niet.  Dat ga ik nog een keer 
opzoeken hoe dat moet.






Hoe mooi kan een duinviooltje zijn...






....het scherpstel punt op verschillende plekken en elke keer is het weer een
 ander beeld wat er ontstaat.






Datum: 7 juni 2020 

 

Kasteel Vorden


In augustus 2010 reden we al de Montferlandrit, toen kwamen we ook 
langs Kasteel Vorden. Vandaag iets langer om het kasteel heen gelopen.






Kasteel Vorden
De historie van het kasteel gaat terug tot het jaar 1300 en kent verschillende eigenaren.
 De archieven beginnen bij de naam Steven van Vorden, die het huis overdraagt aan
 oom Dirk van Vorden. 






Hij laat het kasteel na aan zijn zoon Willem, aangehuwd met Lisebeth. Dit echtpaar
 heeft drie kinderen: twee zoons, Johan en Berend, en een dochter Bertrade die in 
1367 trouwt met Gerrit van Hackfort. Haar vader beleeft deze trouwdag 
niet meer. 






Op 1 november van het huwelijksjaar wordt ten overstaan van Johan van den Sande vastgesteld dat Lisebeth van Vorden en haar beide zoons Johan en Berend, hun
 tienden over de goederen Tyoding en Hacforden onder Vorden en andere 
goederen en horigen onder Zelhem overdragen aan Gerrit van Hackfort en 
goederen onder Ruurlo aan hun dochter, resp, zuster Bertrade, 
vrouw van Gerrit. 






Heel kort hierna sterft Johan, die Vorden van zijn vader had geërfd. Het kasteel 
gaat over naar zijn broer Berend.






Jacob van Hackfort komt in 1405 in het bezit van Vorden, dat tot in de tweede helft 
van de 16de eeuw in zijn geslacht blijft. Henrick van Hackfort, zijn achterkleinzoon, 
die in 1518 sterft, laat geen zonen na, doch twee dochtertjes. 






Zijn weduwe hertrouwt na enkele jaren met Michiel van Eck. Uit deze verbintenis komt
 in 1530 wél een zoon voort, Henrick van Eck, heer van Medler, die het familieleden
 lastig zal maken, omdat hij meent aanspraken te kunnen doen 
gelden op Vorden.







































Datum: 17-08-2014

Duinviooltje


Wat was ik verliefd op dit mooie sierlijke bloempje toen Loes er één 
op faceboek liet zien.






De kleurtjes, de vorm van de blaadjes, het pakte mij gewoon, dat kan je wel 
eens zo hebben.

Een gezellige dag er op uit 7 juni 2020 was snel geregeld.






Veel later had ook niet meer gekund want het aantal liep al terug. De grote 
velden met duinviooltjes die waren er niet meer, we hebben echt moeten zoeken
 naar nog een paar goede viooltjes. 






Je hebt er maar een paar nodig om een hele dag zoet mee te zijn.
Het weer was zonnig, maar wat hadden we een last van de wind. Om de zon 
een beetje te temperen gebruikte we het witte parapluutje maar die waaide 
regelmatig over de vlakte. 






Ik begon met de macro lens, eerst weer even er in komen. En wat kunnen we dan 
altijd lekker mopperen dat het niet lukt, of dat we het niet kunnen vinden. 






We pakken zelfs de kerstslingers erbij, het rood doet het toch niet goed achter de 
viooltjes, dat is het dus ook niet.






Na alle bloempjes gehad te hebben, pak ik de Renox erbij....maar de foto's komen
 in de volgende blog...

Datum 7 juni 2020


Het voorjaar komt er aan


Wat is het toch mooi om de natuur weer wakker te zien worden. Overal zie ik 
weer groene knopjes te voorschijn komen. 






Nu ik elke avond even mijn rondje loop ruik je weer het voorjaar. En plots komt bij 
mij de gedachte van "dit blijft niet zo", en ik had voorgenomen vaker de Helios 
mee te nemen, lekker klein, en zo op de 1ste van april neem ik de
 camera weer mee.






 Ik loop een wandel/fietspad tussen twee grote plassen in, en wat staat er een wind. 
Dan maar het beste er van zien te maken. 
Er is altijd even een wind stil momentje. 






Die wind stille momentjes vallen tegen. Er is veel de prullenbak in gegaan.
 Maar het voordeel van er in de avond op uit te gaan is de ondergaande zon.
Die geeft een mooie gloed over al het voorjaars spul. 






De takken boven het water, moet wel uitkijken dat ik er zelf niet inval, geeft met de 
Helios een mooi effect. Het blijft een apart soort lensje...






Het wakker worden van de natuur, zo fijn om al het groen weer te voorschijn zien te komen. En dan zoeken en wachten op dat ene windstille momentje.





Normaal ben ik met een uurtje weer terug, dit keer was ik ruim twee uur weg en het
 begon al langzaam donker te worden. Het terug lopen moest even in een 
iets steviger pasje. 





Gelukkig nog net voor de avond klok binnen...wat een toestand allemaal dat je daar
 ook nog rekening mee moet houden. Zal zo blij zijn wanneer dit allemaal 
weer normaal kan...






Datum 1 april 2021