Woensdag 14-09-2011
De blauwe route hebben we gereden.
Het is een route die je over verschillende passen kunt gaan rijden, maar daarover
strakjes meer. We gaan +/- 350 kilometer rijden.
We vertrekken vroeg uit ons geweldige Hotel National, in Davos, waar ze ons
heerlijk hebben verwend.
We rijden eerst een deel van de Ofenpass de eerste Alpen toppen komen ons te
gemoed op maar liefst 2383 meter.
We rijden door Tschierv heen het ligt nog net in Zwitserland en telt maar 172 inwoners,
daar ben je dus zo door heen gereden
We rijden door het plaatsje Lightenberg waar we dit mooie Kasteel Montechiaro
boven in de bergen zien staan, het is een klein dorpje in Zuid-Tirol. Het dorp is
gelegen in het Stelvio Nationaal park, zijn we dan al bijna bij de pas waar ik zo
naar uit heb gekeken...
Kerk bij Agums, Agums ligt in het dal van de Adige, aan een secundaire weg die
door het zuidoosten van het dorp gaat. En vanuit een dal moeten we weer een
keer gaan stijgen...wanneer komt nu de Stelviopas.
We zijn bij Taufers de grens over gegaan naar Italië, en via de bruine borden richting
Passo Stelvio. Wanneer we langs Hotel Zentral rijden begint de klim van de Stelviopas.
We moeten 48 haarspeldbochten nemen, ik zeg "maak je borst maar nat en begin
aan de klim" Wat heb ik hier een zin in. We beginnen vanuit de Noordkant (Prato)
Het advies is om beheerst te rijden en de buitenbochten ruim en binnenbochten
krab te nemen. En omdat wij stijgend verkeer zijn hebben we logischerwijs
voorrang op dalend verkeer.
De Passo dello Selvio, ook wel genoemd, is een zware, beruchte en hoge bergpas in
Europa, 2758 meter hoog. Ruim 20 kilometer klimmen om bijna 2000 meter
hoogteverschil te overwinnen.
Zo'n 7,7% gemiddelde stijgingspercentage. Maar wat doet Pinokkio het goed en
wat heeft Sjaak een schik, dit is echt het mannenwerk. Het uitzicht is echt ongekend
mooi, de berg is ongekend lang, steil en wisselend, een klein riviertje waar we mee
beginnen, iets hoger rijden we door de bomen heen en bijna boven is het een open
geheel waar we ver in de verte kunnen kijken.
Had nooit gedacht dat we nog eend door de Italiaanse Alpen zouden rijden.
De Stelvio is één van de hoogste verharde bergpassen in de Alpen.
Jos is even gestopt en heeft van al de Z3/Z4 auto's een foto gemaakt. Von heeft
het er duidelijk naar haar zin...
Hier is nog een stuk te zien van het oude gedeelte, de pas ligt in het hart van het
Nationaal Park Stelvio, één van de oudste( 1936) en grootste nationale parken
van Europa.
We zijn boven, 2760 meter, wat een uitzicht, zo mooi om hier te staan, en wat is
het hier gezellig, winkeltjes waar je natuurlijk iets kan kopen met en over de
Stelviopas, veel eet gelegenheden, wanneer je dit met de fiets doet, dan kun je
wel honger hebben, wat heb ik bewondering voor deze mensen, want het was
soms echt heel stijl
We hebben even iets gegeten en gedronken en gaan weer heel langzaam aan
de afdaling denken.
De zuidkant vanaf Bormio is iets gemakkelijker, heeft wel diverse gevaarlijke en
smalle tunnels en 39 haarspeldbochten, waarvan er ruim 20 dicht op
elkaar volgen.
Op deze pas maken we halverwege even een stop omdat we een deel van de oude
pas nog zien en lopen daar even overheen, en plots ziet Sjaak iets weg duiken,
we lopen er heen maar we zagen het net niet wat het was. We lopen naar boven naar
de auto en daar stonden een paar Z3 tjes ook te kijken en die hadden iets gezien
tussen de stenen, zo nieuwsgierig als ik ben, ga even op de weg zitten, er komt toch
geen auto aan op dit oude stuk en wat komt er heel langzaam naar voren, dit kleine
schatje. Ik ga op de zij liggen om beter een foto te maken, boven aan de weg hadden
ze het natuurlijk niet meer, wie doet er zo gek. Maar wat vonden ze de foto's allemaal
leuk toen ze deze op het schermpje zagen. Het was wel een heel lief beestje...
Dank je wel Hermelijntje dat je ook even nieuwsgierig was naar mij...
De tunnels die we doorrijden zijn wel iets vergroot ten opzichte van de aanleg in 1816,
maar even goed nog erg smal en soms een bocht in een tunnel, een grote
camper of vrachtwagen kan hier zeker niet door.
En we zijn weer beneden in het dal van Bormio, Bormio is een belangrijk verkeerspunt,
hier komen belangrijke bergpassen bij elkaar. De Selviopas vormt de verbinding met
de Duitstalige Südtirol, de Gaviapas verbindt het Valtellina met de zuidelijker gelegen
Val Camonica en de Foscagnopas liedt naar het belastingvrije Livigno. En wij gaan
naar de Gaviapas. In Bormio staan de borden al aangegeven naar de Gaviapas, of
te wel Passo di Gavia
We rijden eerst nog even door Valfurva heen, er is weinig water gevallen, er stroomt
een klein beekje...
en bij het beekje staat ook dit leuke kapelletje. Het dorpje ligt aan de ingang van het
kleine hooggebergtedal Val del Forni.
We rijden verder om bij Bormio uit te komen door Valfurve, de afdaling is +/- 138 km
om bij de Gaviapas aan te komen. De Gaviapas is een route, zo staat in het routeboek, waarbij je de afmeting van je auto goed moet weten. Het zijn echt smalle wegen waar
hier en daar op tegenliggers gewacht moet worden bij wegverbredingen. Het staat s
chuin en dik gedrukt. Er is ook een andere route uitgezet, maar Von heeft het zo naar
d'r zin gehad dus nemen we de Gaviapas.
In Bormio aangekomen volgen we de borden met "Passo Gavia" weg nummer 300.
Dat gaat goed, het eerste stuk omhoog is juist heel erg mooi.
via de Gaviapasweg naar de top ( 2621 m) Boven het zuidelijk deel verheffen
zich gletsejerbergen als de Punta San Matteo en de Pizzo Tresero
De Gaviapas is de minst bekende, moeilijkste, maar wel eeen zeer interessante
pasweg in Noord-Italië. De Gavia is 42 kilometerlang, het is een alternatief voor de
route die over/ via Tirano loopt. Vele Z3/Z4 rijders hebben deze route genomen.
Wanneer we afdalen snap ik waarom..;-)
.
Gedenksteen voor de gavallen van de WO II
In de Eerste Wereldoorlog, toen gedurende jaren achtereen het toenmalige
Oostenrijkse-Italiaanse grensgebied bij de Ortlergroep een toneel van felle strijd
was, legde de Italianen voor hun bevoorrading deze pasweg aan.
De zuidzijde kent lange dalingen van boven de 10% ( max 16%) met veel scherpe
en korte, weinig overzichtelijke bochten. Zal jullie vertellen dat dit niet leuk was,
heb bij Sjaak bijna op schoot gezeten en twee dagen last van mijn nek gehad
omdat ik verstijft in de auto zat. Gaten naar beneden kijkend waar geen steen of
vangrail aanwezig was, bij de bocht zag je echt niet of er iets aan kwam. Gelukkig reden
wij alleen, want wanneer er iemand omhoog kwam moesten wij achteruit rijden of in
een inham parkeren, we zijn drie auto's tegen gekomen maar gelukkig elke keer bij
een wegverbreding. Maar sommige van de club rijden in groepjes en die moesten een
keer achteruit....Deze foto is door John gemaakt en ben blij dat er foto's van zijn, hier
kan je echt op zien dat de weg echt heel smal is. De Gaviapasweg is dan ook verboden
voor auto's met caravan, auto's breder dan 1.8 m, en met een camper zal ik er helemaal
niet graag komen.
De tocht, wat ik er van gezien heb, gaat door een woest en ruig rotslandschap,
mijn vader zou zeggen, "het is hier een apenland"
Militaire gedenkteken van de Tweede Wereldoorlog
We gaan op weg naar ons hotel, Hotel Villa Louisa, we passeren nog een pas,
Passo di Tonale, hoogte 1883 meter, van al die pas namen kunnen we wel pizza
namen maken..;-) We rijden richting Dimaro naar Portese, we komen langs de
mooiste plekjes met vergezichten en veel water om ons heen.
Aangekomen bij ons hotel, hebben we er een lange, maar zeer indrukwekkende
dag en een geheugen kaartje vol aan fotomateriaal, en een stijve nek, achter de rug.
Gelukkig is Marianne er, en die heeft met heel veel liefde mijn nek gemasseerd elke
ochtend en avond zodat ik nog wel iets kon ondernemen. Nu lekker slapen en morgen
weer een mooie dag.
deel 1: zaterdag
deel 2: zondag
deel 3: maandag
deel 4: dinsdag
deel 5: woensdag
deel 6: donderdag
deel 7: vrijdag
deel 8:zaterdag
